Το πιο εύκολο βίντεο που έχω καταλήξει να κάνω είναι τα βίντεο podcast που κάνω στο YouTube.
Όμως, το τι είναι εύκολο δεν σημαίνει ότι δεν μου έχουν μάθει πράγματα. Και σήμερα θα σου πω έξι πράγματα τα οποία έμαθα όσο έκανα video podcast τις τελευταίες εβδομάδες.
Άνεση στην κάμερα
Πρώτον και πιο σημαντικό, θεωρώ ότι έγινα πολύ πιο άνετος μιλώντας μπροστά στην κάμερα. Τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. 🤷
Ποτέ δεν είχα αυτή την άνεση να κοιτάω έναν απρόσωπο φακό και να μιλάω σαν να έχω απέναντί μου πραγματικούς ανθρώπους.
Ξέρω ότι μιλάω σε σένα. Ξέρω ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους.
Όμως, θα ήταν πολύ πιο εύκολο να έχω έναν άνθρωπο μπροστά μου, να βλέπω τα μάτια του, τις εκφράσεις του, και να του λέω αυτές τις ιστορίες, παρά να κοιτάω απλά μία κάμερα.
Έχω δοκιμάσει να μιλάω μπροστά στην κάμερα εδώ και πολλά χρόνια. Και θέλω να πω ότι, τελικά, με την εξάσκηση λύνεται η γλώσσα. Κάθε φορά γίνεται και πιο εύκολο να γράψω το επόμενο βίντεο.
Αν κάνεις batch τα βίντεο, δηλαδή να γράφεις και να ηχογραφείς/βιντεοσκοπείς πολλά μαζεμένα, έχω διαπιστώσει ότι το επόμενο είναι πάντα πιο εύκολο από το προηγούμενο. Είναι σαν να «συντίθεται» (compounding) όλο αυτό το skill, όλη αυτή η ικανότητα που αποκτάς μπροστά στην κάμερα.
Όσο περισσότερο κάνεις, τόσο πιο φυσικό γίνεται.
Φωτίζω καλύτερα το πρόσωπο
Σκέψου ότι αυτή τη στιγμή που με βλέπεις στο YouTube (αν με βλέπεις εκεί), δεν έχω βάλει κανένα επιπλέον φως πέρα από το φυσικό φως που έρχεται από το παράθυρο εκεί πέρα. Δεν υπάρχει κανένα άλλο setup φωτισμού.
Το έκανα αυτό αποκλειστικά και μόνο για να αποκτήσω μεγάλη ταχύτητα στο να στήνω τις κάμερες και να ξεκινάω γρήγορα την εγγραφή του επόμενου επεισοδίου.
Διαπίστωσα λοιπόν ότι είναι προτιμότερο να έχω ταχύτητα παρά να προσπαθώ να τα κάνω όλα τέλεια.
Το φως του παραθύρου αρκεί μια χαρά για να φωτίσει σωστά το πρόσωπο – ειδικά όταν ο καιρός είναι καθαρός και δεν έχει σύννεφα.
Φυσικά, όταν έχει συννεφιά, πρέπει να βάλω τεχνητό φως, όπως έχω κάνει σε κάποια άλλα επεισόδια. Όμως το βασικό που θέλω να πω είναι ότι με την εξάσκηση έμαθα να χρησιμοποιώ αποτελεσματικά και το φυσικό φως και το τεχνητό – όποτε χρειάζεται, με τα φώτα που στήνω κατά καιρούς.
Το κλειδί δεν είναι η τελειότητα από την αρχή, αλλά η ταχύτητα και η προσαρμογή στην πραγματικότητα κάθε μέρα.
Εγκατέλειψα το teleprompter
Τρίτον – και έχει άμεση σχέση με το πρώτο – σταμάτησα να εξαρτιέμαι από το teleprompter.
Προηγουμένως, σε κάποια επεισόδια που έκανα, χρησιμοποιούσα teleprompter. Έγραφα όλο το σενάριο από πριν, με σκοπό φυσικά να το μετατρέψω και σε newsletter.
Όμως το teleprompter με έκανε να μιλάω κάπως ρομποτικά.
Οι φίλοι μου μου έχουν πει ξεκάθαρα ότι φαινόταν πως διαβάζω από teleprompter. Προσπάθησα όσο μπορούσα να μην φαίνεται, αλλά είναι δύσκολο. Είναι και αυτό ένα skill που βελτιώνεται με εξάσκηση, αλλά πιστεύω ότι είναι προτιμότερο να μιλάμε χωρίς teleprompter.
Το έχω συζητήσει αυτό και σε προηγούμενο επεισόδιο, όπου εξήγησα γιατί το να μιλάς χωρίς teleprompter θα σε κάνει να ξεχωρίσεις από την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό τουλάχιστον βλέπω εγώ να συμβαίνει σιγά-σιγά, και για μένα προσωπικά εξελίσσεται ακριβώς έτσι.
Βρήκα νέα doc interview setups
Το «ντοκιμαντέρ» είναι μια πολύ μεγάλη λέξη, το ξέρω. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου documentary filmmaker αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον όχι ακόμα. Όμως τα ντοκιμαντέρ είναι μακράν το είδος βίντεο που μου αρέσει περισσότερο από όλα να φτιάχνω.
Τα video podcast είναι ωραία, μου αρέσουν πραγματικά. Εδώ λέω ό,τι θέλω, βγάζω όλες τις σκέψεις μου από το κεφάλι, κάνω και την ψυχανάλυσή μου μαζί σου.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν συγκρίνονται με την αίσθηση και τη δύναμη ενός καλού ντοκιμαντέρ. Και το βλέπω ξεκάθαρα από τον εαυτό μου:
Προτιμώ χίλιες φορές να δω ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση παρά κάποιον να μου μιλάει 10 ώρες μπροστά στην κάμερα.
Τουλάχιστον τώρα έχω καταλήξει να χρησιμοποιώ δύο γωνίες κάμερας.
Μία κεντρική και μία από πλάγια. Έτσι, όταν κάνω σαρδάμ ή κομπιάζω, υπάρχει φυσική εναλλαγή εικόνας. Και ακόμα και όταν μιλάω κανονικά, η αλλαγή γωνίας κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή ζωντανό – γιατί όταν αλλάζει η εικόνα, το μυαλό δεν βαριέται τόσο εύκολα.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι το εξής: μέσα σε έναν μήνα, στήνοντας δεξιά και αριστερά τις κάμερες τόσες φορές όσες δεν τις είχα δοκιμάσει όλα τα προηγούμενα χρόνια, βρήκα setups που θα μου φανούν πολύ χρήσιμα όταν έρθει η ώρα να πω τις ιστορίες μου σε καθαρό ντοκιμαντέρ στυλ.
Και ανυπομονώ πραγματικά να το κάνω.