Και εκεί που γράφεις στα κοινωνικά δίκτυα, κλατς, η πλατφόρμα τραβάει την πρίζα του προφίλ σου και σβήνονται όλα. 😱
Τι κάνεις; Πέφτεις στα γόνατα και τους παρακαλάς να ξαναενεργοποιήσουν τον λογαριασμό σου, ή διαπιστώνεις ότι δεν έχεις καθόλου τον έλεγχο σε αυτά που χτίζεις στα κοινωνικά δίκτυα και θα έπρεπε να κάνεις κάτι διαφορετικό;
Κάτι τέτοιο μου συνέβη αυτή τη βδομάδα, που το Threads έκλεισε τους λογαριασμούς που διατηρούσα στην πλατφόρμα της Meta και μου θύμισε ότι έχω παραμελήσει κάτι πολύ σημαντικό.
Κάτι το οποίο δημιούργησα πριν 21 χρόνια!
Ήμουν αντίθετος στα κοινωνικά δίκτυα
Η πρώτη φορά που έκανα λογαριασμό σε κοινωνικό δίκτυο ήταν το Facebook το 2009. Και πάλι τότε αντιστεκόμουν στην ιδέα του να ανοίξω λογαριασμό στο Facebook.
Εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι έφτιαχναν προφίλ προκειμένου να βρουν συμμαθητές και παλιούς φίλους. Εγώ δεν είχα καμία ανάγκη να το κάνω.
Είχα ήδη ξεκινήσει το προσωπικό μου blog τέσσερα χρόνια νωρίτερα κι ό,τι ήθελα να μοιραστώ το μοιραζόμουν μέσα στο δικό μου χώρο.
Όμως, το 2009 κατάλαβα τη δύναμη των social media. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι το Facebook θα μπορούσε να είναι μια πηγή προσέλκυσης κόσμου στο προσωπικό μου blog.
Και καθώς έκανα τα πρώτα μου βήματα στο social media marketing, αποφάσισα να ανοίξω λογαριασμό στο Facebook.
Στην ουσία, το κοινό μου ήτανε στο προσωπικό μου blog.
Δεν έβλεπα το Facebook σαν κάτι καινούργιο που θα χτίσω ένα καινούργιο κοινό. Ήταν απλά ένας τρόπος να προωθήσω αυτά τα οποία έγραφα στο blog μου.
Έτσι, εκείνη την εποχή, στα πρώτα βήματα των social media, που δεν έχουν καμία σχέση με το πώς είναι τώρα, δεν ανησυχούσα καθόλου αν θα έχανα το κοινό που είχα ξεκινήσει να φτιάχνω στο Facebook αρχικά και στο Twitter και στο Instagram, λίγο καιρό αργότερα.
Καταραμένο Facebook
Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι είμαι ευάλωτος στο να χτίζω ένα brand στα κοινωνικά δίκτυα ήταν όταν, εν μία νυχτί, το Facebook μου έκλεισε μία σελίδα που είχα φτιάξει για ένα blog για τα τυχερά παιχνίδια που είχα ξεκινήσει εκείνη την περίοδο.
Καθώς πλέον είχα συνειδητοποιήσει τη σημασία του social media marketing, για κάθε blog που ξεκινούσα έφτιαχνα ταυτόχρονα σελίδες στο Facebook και στο Twitter.
Εκείνη η σελίδα που είχα φτιάξει, λοιπόν, για τα τυχερά παιχνίδια είχε προσελκύσει αρκετό ενδιαφέρον από τον κόσμο. Μάλιστα υπήρξε και μία ανάρτηση που είχα κάνει, την οποία σχολίασε και διέδωσε ένας μετέπειτα Υπουργός της ελληνικής κυβέρνησης.
Οπότε καταλαβαίνουμε ότι είχε μαζέψει αρκετή προσοχή εκείνη η σελίδα. Δεν περίμενα ξαφνικά να μου τερματίσει τη λειτουργία της στο Facebook και μάλιστα χωρίς καμία δικαιολογία.
Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα, ακόμα και όταν ζήτησα να επανεξεταστεί το θέμα. Μέσα σε λίγες ώρες, μου ήρθε το αυτοματοποιημένο μήνυμα από το Facebook ότι η απόφασή τους ήταν οριστική και δεν θα μπορούσα να ξαναέχω πρόσβαση στη σελίδα εκείνου του blog στο Facebook.
Το σοκ ήταν φυσικά τεράστιο.
Είχαν εξαφανιστεί όλες οι δημοσιεύσεις που είχα κάνει, αλλά και πολύ πιο σημαντικό, δεν μπορούσα πια να φτάσω τη φωνή μου σε χιλιάδες κόσμου που ακολουθούσαν εκείνη τη σελίδα. Όχι μόνο είχα χάσει το κοινό, αλλά δεν είχα και καθόλου τον έλεγχο της σελίδας.
Από τότε, το Facebook αποτέλεσε το μαύρο πρόβατο για μένα.
Λόγω αυτής της εμπειρίας, δεν το εμπιστεύτηκα ποτέ ξανά, παρόλο που ξαναέφτιαξα σελίδες και προφίλ σε κοινωνικά δίκτυα που ξεκίνησε η μαμά εταιρεία Meta, όπως είναι το Threads.
Όμως, πάντα στο μυαλό μου είχα ότι αυτό που μου συνέβη στο Facebook, μπορεί να μου συμβεί ανά πάσα στιγμή σε οποιοδήποτε κοινωνικό δίκτυο.
Ήταν ένα μάθημα που πήρα πολύ νωρίς στην καριέρα μου στα κοινωνικά δίκτυα και δεν το έχω ξεχάσει ακόμα και μέχρι τώρα. Και το Meta φρόντισε να μου το υπενθυμίσει αυτή την εβδομάδα, κλείνοντάς μου και τους δύο προσωπικούς λογαριασμούς που χρησιμοποιώ στο Threads.
Threads: «Διαγράφουμε το λογαριασμό σας»
Συνηθίζω να ξυπνάω πολύ νωρίς το πρωί, κάποιες φορές ακόμα και πριν τις 5.
Έτσι λοιπόν, εκείνο το πρωινό άνοιξα τα μάτια μου γύρω στις 4:30 και, όπως πάντα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ανοίξω το τηλέφωνο για να δω τι είχε συμβεί μέσα στη νύχτα σε όλα αυτά που φτιάχνω.
Φαντάζομαι, όπως όλοι, έτσι κι εγώ, ελέγχω τα email μου πρωί-πρωί! 📨
Και τα δύο πιο πρόσφατα email που είχα ήταν από την πλατφόρμα του Threads.
«Μπα! Πώς και έτσι!» απόρησα, αφού πολύ σπάνια μου έρχεται κάποιο email από αυτούς.
Δεν χρειάστηκε καν να ανοίξω το email, γιατί ήδη οι πρώτες δύο γραμμές που εμφανίζονταν στην εφαρμογή του mail με ενημέρωναν ότι το Threads είχε κλείσει και τους δύο μου λογαριασμούς.
«Λυπούμαστε», λέει, «αλλά πλέον δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση στη σελίδα σου στο Threads», έλεγαν τα emails.
Ανοίγοντας τα δύο emails που αφορούσαν τα προφίλ που διατηρώ στο Threads, το ένα στα ελληνικά και το άλλο στα αγγλικά, έλεγαν ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Ότι δήθεν οι σελίδες μου δεν ακολουθούσαν τα guidelines του Threads. Ότι όλο το υλικό που είχα ανεβάσει θα διαγραφόταν και ότι, άμα ήθελα, θα μπορούσα να κάνω appeal της απόφασης.
Άντε πάλι τα ίδια, σκέφτηκα.
Με δεδομένη την προιστορία μου στο facebook, ήξερα ότι οτιδήποτε κι αν έκανα θα ήταν μάταιο. Παρόλα αυτά, μπήκα στους λογαριασμούς μου στο threads, πάτησα το appeal και το threads με ενημέρωσε ότι σε μία ώρα θα έχω απάντηση.
Όμως και πάλι θα κρατούσα μικρό καλάθι.
Πραγματικά, δεν είχα καμία ελπίδα ότι μπορεί να αντιστρέψω την απόφασή τους.
Παρ’ όλα αυτά δεν έκανα τίποτα μέχρι που μου ήρθε απάντηση από το Threads και για τους δύο λογαριασμούς.
Μου έκανε έκπληξη ότι το αγγλικό μου προφίλ το επανέφεραν αμέσως μετά την αίτηση που έκανα για review. Την ίδια στιγμή όμως, το προφίλ μου στα ελληνικά μου είπαν ότι η απόφασή τους ήταν οριστική και ότι πλέον θα διέγραφαν το λογαριασμό μου εντελώς. 😱
Οπότε έχοντας ξημερώσει πλέον, ξεκίνησα να αποσυνδέω το λογαριασμό που είχα στα Threads με τις άλλες εφαρμογές, με τις οποίες ανεβάζω τις δημοσίευσεις μου σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα.
Πλέον, ήμουν σίγουρος ότι είχα χάσει το ελληνικό μου προφίλ, οπότε δεν είχα κανένα λόγο να περιμένω μήπως αλλάξει κάτι.
Και τώρα τι κάνουμε;
Όλα τα κοινωνικά δίκτυα λοιπόν είναι rented land, όχι μόνο το Threads.
Είναι χώρος όπου μοιράζομαι σκέψεις, δημιουργώ περιεχόμενο όπως το λένε, προκειμένου να φτάσει η φωνή μου όσο γίνεται πιο μακριά.
Όμως επειδή έχω πάντα κατά νου ότι είναι ακριβώς αυτό, ότι είναι rented land, γι αυτό το λόγο κάνω και cross-post σε όσο γίνεται περισσότερα κοινωνικά δίκτυα. Στην ουσία δηλαδή τη μία σκέψη που έχω την αντιγράφω σε πολλαπλά profile, ώστε αν όντως συμβεί κάτι όπως συνέβη στο Threads, να μπορώ να συνεχίσω να διαδίδω τις ιδέες μου στα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα.
Προφανώς, δεν αποκλείεται να διαγραφούν όλοι οι λογαριασμοί. Δεν αποκλείεται να χάσω πρόσβαση και να μην έχω έλεγχο σε τίποτα από αυτά που φτιάχνω.
Γι' αυτό έχω πάντα κατά νου ότι οτιδήποτε δημοσιεύω, ότι οποιαδήποτε ιδέα μοιράζομαι δημόσια, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να καταλήξει να γίνει μόνιμο κείμενο μέσα στο προσωπικό μου blog.
Το προσωπικό μου blog το οποίο είναι το μόνο στο οποίο έχω εγώ τον απόλυτο έλεγχο. Το μόνο στο οποίο μπορώ να γράφω ό,τι θέλω, χωρίς να έχω τον κίνδυνο ότι θα ξυπνήσω ένα πρωί και δε θα υπάρχει.
Εφόσον φυσικά εξακολουθώ να το πληρώνω.
Γιατί δεν είναι και τζάμπα να τρέχεις ένα blog, αν θέλεις να έχεις τύχη στο Internet τη σήμερον ημέρα.
Οπότε, αφού μου έκλεισαν τον λογαριασμό μου στο Threads, δεν έψαξα για εναλλακτικούς τρόπους να διαδίδω τις σκέψεις μου, διότι πολύ απλά, το έχω ήδη φτιάξει όλο αυτό το σύστημα ώστε οι ιδέες μου να διαδίδονται σε διάφορα σημεία του ίντερνετ.
Με πείραξε που έχασα όλη αυτή την προσπάθεια στο Threads; Φυσικά και ναι.
Δε θα το κρύψω ότι απογοητεύτηκα για άλλη μια φορά από το Meta και δεν θα αρνηθώ ότι άρχισαν να μου μπαίνουν σκέψεις για το πόσο νόημα τελικά έχει όλη αυτή η δημιουργία περιεχομένου και marketing στα κοινωνικά δίκτυα.
Αναρωτιέμαι αν τελικά θα έπρεπε να εστιάσω αποκλειστικά και μόνο στο προσωπικό μου blog ή και στα βίντεο στο YouTube, το οποίο και εκείνο είναι Rented Land, γιατί ποτέ δεν ξέρω αν θα ξυπνήσω πάλι μέσα στη νύχτα κάποια άλλη φορά και θα έχω πάρει email από το Google ότι το κανάλι μου στο YouTube θα διαγραφεί.
Όμως, το βίντεο είναι μια άλλη υπόθεση, διότι δεν μπορώ να το φιλοξενήσω στο blog μου λόγω μεγέθους, λόγω χωρητικότητας. Οπότε, αναγκαστικά «χρειάζομαι» το YouTube, αφού δεν υπάρχει άλλη πλατφόρμα που να μπορώ να ανεβάζω τα βίντεο.
Σε εκείνη την περίπτωση, αν το YouTube αποφασίσει να κάνει μια κίνηση à la Facebook και à la Threads, τότε δεν θα έχω καμία άλλη λύση παρά να ξεκινήσω ένα καινούργιο κανάλι από το μηδέν.
Που και μόνο η σκέψη αυτή με τρομάζει! Αλλά κάθε εμπόδιο σε καλό λένε.
Οπότε, τι έκανα, αφού πλέον δεν μπορούσα να αντιγράψω τις σκέψεις μου στο ελληνικό threads; 🤔
Συνέχισα να γράφω στο X, που είναι εδώ και 17 χρόνια το αγαπημένο μου κοινωνικό δίκτυο. Οπότε, φυσικά, είπα τα δυσάρεστα νέα σε όσους με ακολουθούν εκεί πέρα, ως μια προειδοποίηση ότι αυτό που συνέβη σε μένα θα μπορούσε να συμβεί κάλλιστα και σε αυτούς.
Αυτά τα μηνύματα προσέλκυσαν μερικά spam bots. Λογαριασμοί οι οποίοι προσπαθούν να παρασύρουν τον κοσμάκη και να του κλέψουν την πρόσβαση στα κοινωνικά δίκτυα, λέγοντάς μου ότι αν επικοινωνούσα με τον τάδε και τον τάδε, είναι οι δήθεν ειδικοί και θα μπορούσα να μου επαναφέρουν τον λογαριασμό μου στα threads.
Φυσικά, δεν απάντησα σε κανένα από αυτά τα bots. Αλλά ήταν μια καλή υπενθύμιση για το πόσες απάτες υπάρχουν εκεί στο internet και για το πόσο εύκολα μπορεί να παρασυρθεί κάποιος κι ενώ έχει χάσει την πρόσβαση σε ένα κοινωνικό του προφίλ, να καταλήξει να χάσει πολλά περισσότερα.
Η κωλοτούμπα του Threads
Εκείνο το πρωί, λοιπόν, το workflow που έχω για να γράψω στα κοινωνικά δίκτυα άλλαξε πολύ λίγο. Το μόνο που διαφοροποίησα ήταν να αφαιρέσω το λογαριασμό από τα Threads, ώστε να μην προσπαθεί η εφαρμογή που κάνει cross-post τις αναρτήσεις στο προφίλ μου στο Threads.
Aς πούμε ότι συνέχισα κανονικά τη δουλειά μου.
Αλλά υπήρχε μια πικρία μέσα μου μέχρι που, γύρω στις 9 το πρωί, ξαφνικά πήρα ένα email από το Threads, και πάλι χωρίς να έχω κάνει εγώ κάτι παραπάνω. Ενώ, λοιπόν, το τελευταίο μήνυμα που είχα από το Threads ήταν ότι ο λογαριασμός μου θα διαγραφόταν, τώρα ξαφνικά το Threads μου έλεγε ότι έκαναν λάθος και ότι είχα ξανά πρόσβαση στο λογαριασμό μου. 😮
Αμέσως, φυσικά, όπως είναι λογικό, μπήκα στο Threads και πράγματι δεν είχε διαγραφεί τίποτα. Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις μου ήταν εκεί.
Υπέθεσα, λοιπόν, ότι μάλλον ήταν κάποιο glitch. Ότι κάτι έτρεξε στους servers του Threads και ότι έγινε κάποιο λάθος. 🐛
Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούσε αυτό το λάθος, ακόμα κι αν ήταν λάθος, να με απέκλειε από το προφίλ και από όλη τη δουλειά που είχα κάνει μέχρι τότε. Οπότε, λάθος ή σωστό, ο κίνδυνος υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει όσο δεν έχω τον έλεγχο των προφίλ σε αυτά τα κοινωνικά δίκτυα.
Το καλό είναι ότι δεν εξαρτιέμαι μόνο από ένα από αυτά.
Οπότε, όλη αυτή η εμπειρία με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο καλά τα έχω στήσει τα πράγματα.
Τελικά, όλο αυτό το overthinking και όλη αυτή η ανάλυση που κάνω στα πράγματα που αποφασίζω να κάνω, κάποιες φορές έχει νόημα.
Και το διαπιστώνω όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, όταν "shit hit the fan", όπως λένε.
Το κακό όμως είναι ότι όλη αυτή η ιστορία μου θύμισε ότι έχω παραμελήσει το προσωπικό μου blog.
Ενώ αρχικά είχα πει ότι κάθε ιδέα μου και σκέψη που μοιράζομαι στα κοινωνικά δίκτυα είναι η αφετηρία για να γράψω ένα πολύ μεγαλύτερο άρθρο πάνω σε αυτή την ιδέα, όλο αυτό το σκεπτικό το έχω παραμελήσει.
Και αυτή η εμπειρία μου τώρα με το Threads με έκανε λίγο να στρίψω τη συγκέντρωσή μου προς το προσωπικό μου blog, το οποίο είναι και το μόνο που έχω τον έλεγχο.
Η πρώτη μου προτεραιότητα
Έτσι, η προτεραιότητά μου πρέπει να γίνει και πάλι το προσωπικό μου blog.
Καλά τα κοινωνικά δίκτυα, καλά τα Facebook, X, Instagram, YouTube και threads, όπου μπορώ να μοιράζομαι απευθείας ό,τι σκέψη έχω και ο λόγος μου να φτάνει μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου, όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Όμως ποτέ δεν ξέρω αν αύριο θα μπορώ να το κάνω αυτό.
Οπότε πρέπει να στρέψω την προσοχή μου προς το δικό μου blog και να δημιουργώ πολύ περισσότερο εκεί πέρα.
Και να δίνω πολύ περισσότερη πραγματική αξία εκεί, διότι, όση αξία και να δίνω στα κοινωνικά δίκτυα, αυτή είναι πολύ εύκολο να χαθεί μέσα στην άβυσσο των άπειρων μηνυμάτων που υπάρχουν εκεί μέσα.
Ενώ στον προσωπικό μου blog, κάποιος που θα προσγειωθεί σε αυτό, έστω και τυχαία, και κάτι θα τον τραβήξει και ίσως και να γραφτεί στο newsletter μου, θα ξεκινήσει μια διαφορετική σχέση.
Μια διαφορετική σχέση με αυτό το κοινό, το οποίο κανείς δεν μπορεί να μου το πάρει και κανείς δεν μπορεί να κόψει τη σύνδεση και την εμπιστοσύνη που θα χτιστεί.
Εκτός φυσικά από εμένα τον ίδιο.
Θα γίνει το πάθημα, μάθημα;
Πώς επιστρέφω τώρα σε όλα αυτά που έκανα μετά από αυτό το μάθημα που πήρα στο Threads;