Πλησιάζω τα 47 και για πρώτη φορά στη ζωή μου ψάχνω να βρω ένα αληθινό όραμα.
Ποτέ δεν είχα.
Όχι ένα μεγάλο «θέλω να αλλάξω τον κόσμο» ή «θέλω να γίνω δισεκατομμυριούχος». Τίποτα τέτοιο. Απλά δεν σκεφτόμουν ποτέ «προς τα πού πηγαίνω όλα αυτά που κάνω».
Μέχρι τώρα.
Τα τελευταία χρόνια διάβασα (άκουσα καλύτερα σε audiobook) δύο βιβλία που με ταρακούνησαν: το Be Useful του Schwarzenegger και το The Birth of a Brand του Brian Smith (του ανθρώπου πίσω από τις μπότες Ugg).
Ο Schwarzenegger δεν ονειρευόταν να γίνει bodybuilder, ηθοποιός ή κυβερνήτης. Το όραμά του ήταν ένα: να πάει στην Αμερική και να πετύχει εκεί. Ό,τι έκανε στην Αυστρία οδηγούσε σε αυτό. Όλα είχαν νόημα.
Ο Brian Smith μου έδειξε πόσο τύχη παίζει, αλλά και πόσο δυνατό όραμα χρειάζεται για να φτιάξεις κάτι τεράστιο από το μηδέν.
Και μετά ήρθε ο Dan Koe από το X που λέει: ξέχνα το niche. Βρες την αποστολή σου. Όταν ξέρεις την αποστολή που θέλεις να πετύχεις στη ζωή σου, οι ιδέες έρχονται μόνες τους.
Αυτά με έκαναν να κοιτάξω πίσω και να δω ποιες προτεραιότητες είχα.
- Από τα 15 μέχρι τα 25: οι σχέσεις ήταν η μόνη προτεραιότητα!
- 25 με 35: λεφτά, λεφτά, λεφτά (να μην εξαρτώμαι από κανέναν).
- 35+: οικογένεια, να είμαι καλός μπαμπάς και σύζυγος.
- Και τώρα, στα 45+: η υγεία μπήκε πρώτη. Γιατί αν δεν είσαι καλά, τίποτα άλλο δεν μετράει.
Οπότε έβαλα τρεις πολύ συγκεκριμένους στόχους (όχι γενικούς «θέλω να είμαι ευτυχισμένος»).