Μπορεί το podcasting να θεωρείται πια «μοντέρνο» trend, αλλά εγώ θα σου πω ότι ξεκίνησα πριν από 40 χρόνια. Ήτανε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν ήμουν 6-7 χρονών.
Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν Spotify, Anchor, ούτε καν CD. Μόνο κασέτες.
Πήγαινα, έπαιρνα άδειες TDK ή BASF, τις έβαζα στο radio-cassette player, πατούσα μαζί record + play και ξεκινούσα να μιλάω.
Έλεγα ιστορίες, έγραφα κασέτες και τις ονόμαζα «Ο Μάγκας 1», «Ο Μάγκας 2», «Ο Μάγκας 3». Έφτιαχνα σειρές!
Τις έγραφα στο κασετόφωνο, τις άφηνα εκεί και συνήθως δεν τις ξανακούγα ποτέ. Ήταν ο τρόπος μου να «βγάζω» έξω ό,τι ζούσα: ιστορίες από το σχολείο, από τους φίλους, από διακοπές, από τους γονείς.
Ακριβώς όπως κάνω τώρα στα podcast μου.
Και ξέρεις κάτι; Βρήκα τρομερές ομοιότητες ανάμεσα σε εκείνο το 7χρονο παιδί και σε μένα σήμερα στα 47 μου.
Το περιεχόμενο που «δένει» είναι οι προσωπικές ιστορίες
Τότε όπως και τώρα, ο κόσμος συνδέεται περισσότερο όταν μοιράζεσαι πραγματικές εμπειρίες από την καθημερινότητα.
Όχι μόνο «μαθήματα» ή «συμβουλές», αλλά «ξέρεις, κι εγώ το έπαθα αυτό», «κι εσύ το έκανες αυτό όταν ήσουν μικρός;». Είναι relatable. Είναι ανθρώπινο.
Το editing ή η έλλειψή του
Στις κασέτες αν έκανα λάθος, έπρεπε να γυρίσω πίσω, να ξαναγράψω πάνω από το προηγούμενο (και να χάσω ποιότητα ήχου). Ήταν τόσο κουραστικό που συνήθως το άφηνα όπως ήταν – με παύσεις, σκέψεις, κενά.
Σήμερα, με τα podcast, κόβουμε συνέχεια για να κρατήσουμε την προσοχή. Αλλά όσο το σκέφτομαι, ίσως το ιδανικό είναι να μιλάμε χωρίς κοψίματα.
Σαν να είμαστε απέναντι από τον άλλον, χωρίς «επεξεργασία». Χωρίς σαρδάμ, χωρίς rewind.
Αυτό είναι αυθεντικότητα.
Γι' αυτό σκέφτομαι σοβαρά: γιατί να μην τα κάνω όλα live; Να μιλάω κανονικά, σαν κουβέντα με φίλο, να το μεταδίδω live στο YouTube και μετά να μένει σαν βίντεο + podcast.
Χωρίς editing, με την προώθηση του live, και με φυσική ροή.
Μου αρέσει πολύ περισσότερο όταν ακούω κάποιον να μιλάει χωρίς «μαγικά» κοψίματα γιατί έτσι είναι και η πραγματική ζωή.
Η δημιουργικότητα ήταν πάντα εκεί
Το θυμήθηκα τώρα που ξαναμπήκα δυνατά στο podcasting, χάρη στον φίλο μου από την Ολλανδία και το Fathers Tales.
Εκεί μιλάμε για πατρότητα, ζωή, τεχνολογία, καριέρα – και μιλάω πολύ περισσότερο από ό,τι πριν. Ξαναβρήκα αυτό το κομμάτι μου που ήταν κλεισμένο χρόνια.
Και ξέρεις;
Δεν χρειάζεται να ζεις «ξεχωριστή» ζωή για να έχεις κάτι να πεις.
Οι πιο «κανονικές» ιστορίες είναι αυτές που αγγίζουν περισσότερο κόσμο. Ίσως είναι και η κρίση μέσης ηλικίας, αλλά όσο μεγαλώνουμε θέλουμε να μοιραστούμε τι μάθαμε, να βοηθήσουμε τους μικρότερους να μην κάνουν τα ίδια λάθη.
Το podcast μοιάζει με ψυχοθεραπεία μπροστά στην κάμερα – αλλά ταυτόχρονα τα λόγια σου φτάνουν μακριά. (Εντάξει, στα ελληνικά δεν πάμε σε δισεκατομμύρια, αλλά σε όσους καταλαβαίνουν τη γλώνα μας – και αυτό αρκεί.)
Μιλώντας για μακριά… σκέφτομαι σοβαρά να χρησιμοποιήσω AI για να μεταφράζω/μεταγλωττίζω κάποια επεισόδια στα αγγλικά. Ήδη ένα επεισόδιο για τεχνητή νοημοσύνη είχε μεγάλη απήχηση – ίσως επανέλθω εκεί.
Και κάτι τελευταίο: αν βρω εκείνες τις παλιές κασέτες, θα τις ψηφιοποιήσω σε MP3. Για να τις έχω για πάντα.
Αν σου άρεσε αυτή η κουβέντα, πες μου στα σχόλια: Εσύ τι έκανες μικρός που τώρα βλέπεις ότι συνεχίζεις (ή θα ήθελες να συνεχίσεις) στην ενήλικη ζωή σου;
Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ.
Τζιμ
(ο Μάγκας… έκδοση 2026 😄)