Λένε ότι με την υπαγόρευση γράφεις τέσσερις φορές πιο γρήγορα από το πληκτρολόγιο.
Και έχω διαπιστώσει ότι ισχύει – το έχω κάνει με μηνύματα, αλλά και με ολόκληρα άρθρα ενώ περπατάω, κρατώντας το τηλέφωνο και μιλώντας ό,τι μου έρχεται στο μυαλό.
Σήμερα θέλω να σου πω τι έμαθα από αυτή την εμπειρία, ποιες εφαρμογές χρησιμοποιώ κανονικά και ποια δοκιμάζω τώρα, που πιστεύω ότι θα γίνει η βασική μου λύση στο τέλος.
Η σχέση μου με το γράψιμο
Πάντα μου άρεσε πολύ το γράψιμο.
Από μικρός έγραφα τις εκθέσεις αγγλικών στον υπολογιστή – θυμάμαι ακόμα τη διαφωνία με τους γονείς μου για το αν θα προλάβω να γράψω χειρόγραφα στις εξετάσεις. Τα χρόνια πέρασαν, κόλλησα τελείως με τον υπολογιστή και από το 2005 που ξεκίνησα το blog μου γράφω αποκλειστικά ψηφιακά.
Μου αρέσει να γράφω ξαπλωμένος μπρούμυτα στον καναπέ ή στο κρεβάτι – εκεί νιώθω πιο δημιουργικός.
Το γραφείο το έχω συνδέσει με δουλειές γραφείου και administration, οπότε όταν θέλω να κάνω κάτι δημιουργικό προτιμώ να είμαι ξαπλωμένος και να αφήνω τις ιδέες να ξετυλίγονται μόνες τους στο ηλεκτρονικό χαρτί.
Για να γράψω χρειάζομαι απόλυτη ησυχία.
Δεν αντέχω βαβούρα, φασαρία ή διακοπές. Προσπαθώ να γράφω τις ώρες που είμαι μόνος στο σπίτι. Ευτυχώς, οι ιδέες δεν μου λείπουν ποτέ – ό,τι μου κατεβαίνει το πετάω αμέσως στο Notion όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Εμπόδια στο γράψιμο
Το μεγάλο πρόβλημα ήταν ότι δεν είχα ησυχία όποτε ήθελα. Και γενικά αργούσα πολύ να τελειώσω άρθρα.
Πρόσφατα, για παράδειγμα, είχα μια πολύ καλή ιδέα για επεισόδιο, newsletter και podcast. Ξεκίνησα να το γράφω στο tablet, αλλά πέρασαν τέσσερις μέρες και είχα γράψει μόνο 1.500 λέξεις.
Δεν ήταν ότι δεν ήξερα τι να γράψω – είχα ήδη structure και ήξερα την πορεία. Απλά κάθε φορά που καθόμουν, μου έφευγε η έμπνευση. Καθόμουν μια ώρα, σαχλαμάριζα σε άλλες εφαρμογές και δεν προχωρούσα. Το κείμενο φούσκωνε (από 2.000 λέξεις το έβλεπα να φτάνει τις 4.000) και όσο αργούσα τόσο πιο πολύ με μπλόκαρε.
Αυτή η καθυστέρηση την παρατηρούσα εδώ και καιρό, αλλά τώρα έγινε το κερασάκι στην τούρτα.
Είπα «δεν γράφω πια έτσι» και άρχισα να ψάχνω άλλους τρόπους.
Το δεύτερο μεγάλο εμπόδιο ήταν η έλλειψη ησυχίας στο σπίτι λόγω οικογένειας. Χρειαζόμουν ώρες που θα ήμουν μόνος και θα είχα έμπνευση.
Και δεν μιλάω μόνο για άρθρα. Ακόμα και τα μηνύματα στο κινητό ήταν πρόβλημα.
Στην οδήγηση έγραφα μόνο στα φανάρια, χρησιμοποιούσα swipe για να πάω πιο γρήγορα, αλλά και πάλι δεν ήταν αρκετό. Βλέπω τη σύζυγο να πατάει γράμμα-γράμμα και λέω «γιατί δεν χρησιμοποιείς swipe;».
Το είχα υιοθετήσει από την εποχή του Android και όντως πήγαινε πιο γρήγορα, αλλά ήθελα κάτι ακόμα καλύτερο: να γράφω εν κινήσει, ακόμα και οδηγώντας, χωρίς να παίρνω τα χέρια από το τιμόνι και χωρίς να αποσπάται η προσοχή μου.
Κάπως έτσι λοιπόν έφτασα να δοκιμάζω την υπαγόρευση.
Πρώτη επαφή με την υπαγόρευση
Κρατάω λοιπόν το τηλέφωνο στο χέρι και μιλάω, ενώ αυτό μετατρέπει τα λόγια μου σε κείμενο.
Δοκίμασα την υπαγόρευση πρώτη φορά στο περπάτημα – κάθε πρωί (και μερικές φορές βράδυ) περπατάω πάνω από μία ώρα.
Ήθελα να εκμεταλλευτώ αυτόν τον χρόνο πέρα από τα οφέλη για την υγεία, συνδυάζοντάς τον με δουλειά. Όσο περπατάω, ο εγκέφαλος «ανοίγει»: έχουν αποδειχθεί ότι μετά από μία ώρα περπάτημα η νευρογένεση γίνεται πιο ενεργή, νιώθεις πιο δημιουργικός και κατεβαίνουν περισσότερες ιδέες – όπως συμβαίνει και στο μπάνιο για τους περισσότερους.
Ξεκίνησα λοιπόν υπαγορεύοντας τις ιδέες που μου έρχονταν εκείνη τη στιγμή.
Αντί να τις γράψω στο Notion με πληκτρολόγιο, τις υπαγόρευα κατευθείαν στο κινητό για να μην τις ξεχάσω. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστώ αρκετές φορές, μέχρι που κατάλαβα το μεγάλο πλεονέκτημα: στο περπάτημα έχω ησυχία – ακριβώς αυτό που μου λείπει στο σπίτι όταν είναι η οικογένεια εκεί.
«Μ’ ένα σμπάρο δυο-τρία τρίγωνα»: συνδυάζω το περπάτημα (που ούτως ή άλλως κάνω), την ησυχία και τη δημιουργικότητα για να γράφω άρθρα ενώ περπατάω.
Το πρόγραμμά μου ήταν ήδη έτοιμο – ήξερα ότι εκείνη την ώρα θα είμαι μόνος και ήρεμος.
Στην αρχή χρησιμοποίησα την built-in υπαγόρευση της Apple στο iPhone: δίπλα στο πληκτρολόγιο στα Μηνύματα υπάρχει μικρόφωνο, πατάς και μιλάς, γράφει κατευθείαν κείμενο.
Η ακρίβεια ήταν σχετικά καλή, αλλά με καθυστερούσε πολύ: έπρεπε να ανοίξω την εφαρμογή (π.χ. Notion), να πάω στο database, να πατήσω new item, να πατήσω ξανά μικρόφωνο… Όσο καθυστερούσα, τόσο έφευγε η έμπνευση και κινδύνευα να ξεχάσω την ιδέα.
Γι’ αυτό δοκίμασα και άλλες εφαρμογές.
Μία που χρησιμοποίησα εκτενώς ήταν το Just Record (επί πληρωμή). Το καλό του: πατάς ένα κουμπί που έχεις μόνιμα στην αρχική οθόνη και ξεκινάς αμέσως, χωρίς να ανοίξεις τίποτα άλλο. Αποθηκεύει και την ηχογράφηση και το transcribe σε κείμενο.