Πριν 25 χρόνια, χάρη στην τράπουλα και τα χαρτιά, ξεκίνησε η επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Τότε ως παίκτης blackjack, μέχρι που το καζίνο μου απαγόρευσε την είσοδο.
Σήμερα θα σας πω αυτή την ιστορία.
Τα φοιτητικά μου χρόνια
Πριν 25 χρόνια, στα 22 μου, ήμουν φοιτητής χημικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης.
Το μόνο μου μέλημα ήταν η καλοπέραση και να περνάω τα μαθήματα. Με τους συμφοιτητές μου παίζαμε κάποιες φορές χαρτιά – συνήθως 21 και 31 την Πρωτοχρονιά.
Εκείνη την εποχή (2000) είχε ξεκινήσει και το στοίχημα στην Ελλάδα με το «Πάμε Στοίχημα», και συχνά πυκνά μας έβρισκε στο προπό να δοκιμάζουμε την «τύχη» μας.
Τότε δεν είχα ανάγκη για δουλειά, αφού όλα τα έξοδά μου καλύπτονταν από τους γονείς μου. Χωρίς να χρειάζεται να σκέφτομαι την επαγγελματική αποκατάσταση, το μόνο που με απασχολούσε ήταν να απολαύσω τη φοιτητική ζωή όσο κρατούσε.
Όμως, κάπου στο 3-4° έτος σπουδών, συνέβη κάτι με τους γονείς μου και το χαρτζιλίκι που μου έδιναν. Κάτι που άλλαξε εντελώς την πορεία της ζωής μου.
Η αξία της οικονομικής ανεξαρτησίας
Ο μπαμπάς μου μου έδινε περίπου 50€ τη βδομάδα. Ήταν η εποχή της μετάβασης από τη δραχμή στο ευρώ. Πριν, μου έδινε 10.000 δραχμές για τη βδομάδα και αυτό έγινε 50€.
Ένα καλοκαίρι, οι φίλοι μου αποφάσισαν να πάνε για μπάνιο. Ήταν Παρασκευή, αλλά σε μένα είχαν τελειώσει τα χρήματα, τα οποία κάλυπταν και το αυτοκίνητο που μου είχε πάρει ο πατέρας μου (βενζίνη, έξοδα κ.λπ.).
Ζήτησα από τον μπαμπά μου προκαταβολικά τα επόμενα δύο εβδομαδιαία χαρτζιλίκια για να πάω μαζί τους και να περάσω καλά.
Εκείνος αρνήθηκε. Έμεινα σπίτι και δεν πήγα.
Πέρασα ένα ολόκληρο απόγευμα και βράδυ κοιτάζοντας το ταβάνι, συνειδητοποιώντας ότι έπρεπε να βρω τρόπο να βγάλω δικά μου χρήματα.
Έπρεπε να γίνω οικονομικά ανεξάρτητος.
Ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν αντιμέτωπος με αυτό το πρόβλημα – κάτι που τα προηγούμενα χρόνια δεν το είχα καν συνειδητοποιήσει.
Ήταν το wake-up call μου. Και ήταν αυτή η συνθήκη που με έστρεψε προς τα τυχερά παιχνίδια.
Γιατί όμως να στραφώ στα τυχερά παιχνίδια για να βγάλω χρήματα; Εδώ πρέπει να πω την προϊστορία μου με τον τζόγο, που ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία.
Τράπουλα, η μεγάλη μου αγάπη
Στην οικογένειά μου υπήρχε πάντα ο τζόγος: στους γονείς μου, στον θείο μου, σε άλλους συγγενείς. Υπήρχε αυτή η επαφή με τα τυχερά παιχνίδια.
Θυμάμαι, πριν ακόμα πάω δημοτικό, καθόμασταν με τον θείο μου κάτω στο πάτωμα και παίζαμε επιτραπέζια. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και οι κάρτες μνήμης (να βρίσκεις τα δύο όμοια αναποδογυρίζοντας τις κάρτες).
Πέρα όμως από τα κλασικά επιτραπέζια, παίζαμε και χαρτιά. Και όταν λέω χαρτιά, δεν εννοώ την ξερή ή την αγωνία που μαθαίνω τώρα στην κόρη μου.
Με τον θείο μου ξεκινήσαμε με pinnacle.
Έτσι, ήδη από τότε μπήκε στο μυαλό μου ο τρόπος σκέψης ότι τα παιχνίδια δεν είναι απλά παιχνίδια: πρέπει να σκέφτεσαι πώς κερδίζεις, ότι υπάρχει στρατηγική, ότι παίρνεις συγκεκριμένα χαρτιά για κάποιο λόγο.
Δεν ήταν τυχαίο, δεν γύριζες απλά κάρτες και ήλπιζες να κερδίσεις.
Ο θείος μου με έβαλε σε αυτό το «τρυπάκι» μαθαίνοντάς μου pinnacle και άλλα παιχνίδια με χαρτιά, ώστε να αποκτήσω διαφορετικό τρόπο σκέψης. Δεν ξέρω αν το έκανε ηθελημένα ή έτσι έτυχε βέβαια.
Στην πορεία έμαθα και τα υπόλοιπα: μπιρίμπα, μπουρλότο. Παίζαμε και με τον μπαμπά μου και με τους συναδέλφους του, όταν πηγαίναμε εκτός έδρας.
Γενικά, είχα πολύ μεγάλη επαφή με την τράπουλα από πολύ μικρή ηλικία. Από αρχές δημοτικού, ίσως και λίγο πιο πριν, μέχρι λύκειο και πανεπιστήμιο.
Λόγω αυτής της επαφής, κάθε Πρωτοχρονιά περίμενα διακαώς τη συνέντευξη του John Τάραμας στις εκπομπές. Τότε τα τυχερά παιχνίδια ήταν στα φόρτε τους, και τον καλούσαν να διηγηθεί την ιστορία του. Εγώ περίμενα μήπως αποκαλύψει τον τρόπο που κέρδιζε.
Αυτό συνέβαινε για πολλά χρόνια, πολύ πριν βρεθώ αντιμέτωπος με την οικονομική μου μη ανεξαρτησία. Παρόλα αυτά, ήθελα να μάθω πώς το κάνει. Με εξίταρε η ιδέα να κερδίζω από τα καζίνο.
Αφού το κάνει αυτός, γιατί όχι κι εγώ;
Ήταν αυτός ο τρόπος σκέψης μου: όταν βλέπω κάποιον να κάνει κάτι που μου αρέσει, το πρώτο που σκέφτομαι είναι «γιατί όχι κι εγώ;».
Ο Τάραμας βέβαια δεν αποκάλυπτε ποτέ τα «μυστικά» του και προς τιμήν του, παρότρυνε τον κόσμο να μείνει μακριά από τα καζίνο. Κάτι που λέω κι εγώ σήμερα, εδώ και 10–20 χρόνια που γράφω στο internet, σε δικά μου blog αλλά και σε άλλα, κυρίως για τυχερά παιχνίδια.
Αφού λοιπόν ο Τάραμας δεν έλεγε τίποτα, στράφηκα στο ίντερνετ.
Ήταν 2001–2002, το ίντερνετ στην Ελλάδα ήταν ακόμα στα σπάργανα. Δεν υπήρχαν οι σημερινές ευκολίες, οι πληροφορίες ήταν δυσεύρετες.
Παρόλα αυτά, εντόπισα κάποια φόρουμ, διάβασα πολλά άρθρα (σε πολύ βασική μορφή τότε), και μετά από εβδομάδες ψαξίματος ανακάλυψα τον τρόπο με τον οποίο μετράμε φύλλα στο blackjack.
Έτσι ξεκίνησα να εξασκούμαι στο σπίτι.
Το μέτρημα φύλλων (σύντομα)
Δεν θα επεκταθώ πολύ – ίσως σε άλλο επεισόδιο, αν θέλετε. Δεν είναι δύσκολο, αλλά πριν το μάθεις νομίζεις ότι είναι βουνό.
Επιγραμματικά: