Δεν το μετάνιωσα ποτέ που παράτησα το πανεπιστήμιο πριν 25 χρόνια. Αυτό λέω τώρα τελευταία που πολλοί με ρωτάνε μήπως έπρεπε να πάρω το πτυχίο του χημικού μηχανικού και να έχω μια εναλλακτική λύση αν τα πράγματα δεν πάνε καλά.
Και η αλήθεια είναι ότι πολλά θα μπορούσαν να στραβώσουν, όταν ρισκάρεις το μέλλον σου σε έναν από τον πιο αβέβαιο και παρεξηγημένο κλάδο της ζωής: τα τυχερά παιχνίδια!
Τώρα πλέον, δύο και πλέον δεκαετίες από τότε που έφυγα από τις αίθουσες του Πολυτεχνείου και έχοντας αλλάξει πάνω από 4 φορές καριέρα, ήρθε η ώρα να κάνω μια ακόμα αλλαγή.
Και ίσως αυτή να είναι η τελευταία και καλύτερη.
Σίγουρα όμως δεν σχεδιάζω να επιστρέψω στα θρανία του Πανεπιστημίου, στα οποία βρέθηκα για πρώτη φορά στα 19 μου χρόνια.
Δεν ήταν ποτέ δικό μου όνειρο να γίνω μηχανικός
Θυμάμαι τότε, για να περάσουμε στο Πανεπιστήμιο, στην τελευταία τάξη του Λυκείου κάναμε το μηχανογραφικό. Στην ουσία δηλώναμε σε ποια σχολή θα θέλαμε να περάσουμε.
Ήταν τότε Μάρτιος, περίπου 4 με 5 μήνες πριν δώσουμε τις εξετάσεις, οι οποίες ήταν τότε τον Ιούλιο. Οπότε, χωρίς καν να ξέρουμε πώς είχαμε γράψει και να έχουμε μια ιδέα για τους βαθμούς μας, έπρεπε να δηλώσουμε τη σχολή και αντίστοιχα την πόλη στην οποία θα θέλαμε να σπουδάσουμε.
Τότε, σε εκείνη την περίοδο, εγώ σκεφτόμουν το πανεπιστήμιο σαν μια προέκταση του σχολείου. Σαν να κερδίζω, ας πούμε, στην ουσία 4-5 ή 6 χρόνια ανέμελης ζωής.
Όπως ήμουν στο σχολείο, έτσι θα ήμουν και σαν φοιτητής. Θα ερχόταν το χαρτζιλίκι, θα με συντηρούσαν οι γονείς μου και dolce vita ο Δημήτρης.
Οπότε, τότε, είχα δηλώσει αρχικά όλες τις σχολές του Πολυτεχνείου σε όλη την Ελλάδα.
Οι γονείς μου με είχαν προσανατολίσει πιο πολύ προς το Πολυτεχνείο. Προς τις θετικές επιστήμες γενικά, αλλά συγκεκριμένα θεώρησα αυτονόητο ότι στόχος ήταν το Πολυτεχνείο.
Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, έπεσαν όλα μαζί: συμπλήρωνα το μηχανογραφικό και ταυτόχρονα ο μπαμπάς μου, επειδή ακουγόταν ότι θα γινόταν υποτίμηση της δραχμής, αποφάσιζε να μου πάρει αυτοκίνητο πιο νωρίς από το καθιερωμένο.
Το σχέδιο ήταν να μου το πάρει όταν θα περνούσα στο Πανεπιστήμιο.
Μάλιστα, η μητέρα μου με ρώτησε:
«Βρε αγόρι μου, σίγουρα θα συνεχίσεις; Θα μπορέσεις να διαβάζεις αφού πάρεις το αυτοκίνητο; Δεν θέλω να ξεχαστείς με το αυτοκίνητο, να απορροφηθείς από αυτό και να μην δώσεις σημασία στις εξετάσεις».
Και εγώ έλεγα:
«Όχι, φυσικά μαμά, εννοείται ότι θα μείνω συγκεντρωμένος σε αυτό που έχω να κάνω».
Από μέσα μου, βέβαια, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι μόλις έρθει το αυτοκίνητο, θα τρελαθώ από τη χαρά μου. Σιγά μην κάτσω να ασχοληθώ με τα μαθήματα.
Όμως, από τη στιγμή που έμαθα ότι θα μου έπαιρναν αυτοκίνητο και επειδή ήταν μια εβδομάδα πριν καταθέσουμε το μηχανογραφικό, άλλαξα τις σχολές που δήλωνα. Αφαίρεσα όλες τις σχολές που ήταν εκτός Θεσσαλονίκης, προκειμένου να γλιτώσω κάποια έξοδα από τους γονείς μου. Δεν θα ήθελα να περνούσα σε άλλη πόλη και να τους επιβαρύνω οικονομικά με ενοίκια, αφού θα είχαν ήδη ξοδευτεί για το αυτοκίνητο.
Έτσι, δήλωσα τις σχολές μόνο της Θεσσαλονίκης. Του Πολυτεχνείου και κάποιες άλλες με χαμηλότερη βάση, ώστε αν δεν περνούσα στο Πολυτεχνείο τελικά, να περνούσα σε κάποια σχολή στην πόλη μου.
Και έτσι πέρασα Χημικός Μηχανικός στη Θεσαλονίκη και μάλιστα προτελευταίος! Για σχεδόν δύο μόρια θα είχα περάσει Τοπογράφος Μηχανικός αντί για Χημικός.
Εφόσον είχα περάσει πλέον στο Πολυτεχνείο και είχα εκπληρώσει τα όνειρα των γονιών μου, η ζωή μου ήταν σχετικά απλή και πάλι. Δεν είχα παρά να περνάω τα μαθήματα. Όλα τα έξοδα ήταν καλυμμένα και οι γονείς μου ήταν ευχαριστημένοι.
Στην πορεία όμως, ήδη από το πρώτο έτος, διαπίστωσα ότι ίσως να μην ήταν η σωστή επιλογή και άρχισαν να μπαίνουν δεύτερες σκέψεις.
Η φοιτητική ζωή ήταν ίδια με τη σχολική
Ήδη από το πρώτο έτος στο Πολυτεχνείο μου έκανε εντύπωση το πρόγραμμα μαθημάτων: μαθηματικά, φυσική, χημεία ήταν τα τρία από τα 5-6 βασικά μαθήματα του έτους. Με χάλασε πολύ που είδα μπροστά μου άλλον έναν χρόνο ακριβώς όπως η Τρίτη Λυκείου.
Ήταν τα ίδια μαθήματα που διάβαζα ένα-δύο χρόνια για να περάσω στο Πολυτεχνείο.
Πάλι αυτά;
Περίμενα καινούργια μαθήματα και μια τελείως διαφορετική ζωή. Αντί αυτού, κατέληξα πάλι σπίτι-σχολή, σχολή-σπίτι, όπως όταν ήμουν σπίτι-σχολείο-σπίτι με τη διαφορά ότι πήγαινα με αυτοκίνητο και δεν είχα τόσο πολύ διάβασμα.
Τουλάχιστον μέχρι την εξεταστική.
Αλλά δεν ήταν μόνο τα μαθήματα που με χάλασαν.
Ήταν και συμπεριφορές καθηγητών και συζητήσεις με συμφοιτητές. Μέσα από αυτές άρχισα να αμφιβάλλω αν είχα κάνει σωστά που ακολούθησα αυτόν τον δρόμο.
Η επίσκεψη που με έβαλε σε σκέψεις
Δεν ήταν μια συγκεκριμένη στιγμή που αποφάσισα να εγκαταλείψω τη σχολή. Ήταν σιγά-σιγά ένα σύνολο εμπειριών που οδήγησαν σε αυτό. Απλά κάποια στιγμή είπα για πρώτη φορά στον εαυτό μου:
«Μάλλον τελικά δεν θα το πάρω».
Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο σίγουρος γινόμουν ότι δεν θα πάρω πτυχίο.
Μία από τις πιο σημαντικές στιγμές ήταν όταν μας πήγαν σε εργοστάσιο παρασκευής τυριών. Εκεί ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με την πιθανή δουλειά χημικού μηχανικού. Και δεν μου άρεσε καθόλου.
Δυσοσμία και συνθήκες εργασίας όπως τις φαντάζεσαι. Ήταν ένα ισχυρό σοκ για το τι μπορεί να με περίμενε αν έπαιρνα το πτυχίο.
Το συζήτησα και με συμφοιτητές στο λεωφορείο της επιστροφής. Εκείνοι δεν είχαν συγκλονιστεί τόσο, αλλά εγώ θυμάμαι να κάθομαι ακουμπισμένος στο παράθυρο, να κοιτάω τη σχολή και να σκέφτομαι:
«Αποκλείεται να ασχοληθώ με αυτό».
Κοίταξα στο μέλλον και δεν μου άρεσε αυτό που είδα
Μια άλλη συζήτηση που με αποθάρρυνε ήταν για τις αποδοχές στον κλάδο των χημικών μηχανικών. Στην ουσία, πόσα μπορούσαμε να βγάλουμε αφού τελειώναμε το πανεπιστήμιο.
Είχαμε καθηγητές που μας μιλούσαν για 2-3 χιλιάρικα πρώτο μισθό. Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι καθηγητές αλλά και μηχανικοί που ήδη απασχολούνταν σε εργοστάσια μας έλεγαν για χίλια ευρώ.
Έτσι ακούγαμε αντικρουόμενες απόψεις και ποσά που, προσωπικά, δεν με ικανοποιούσαν.
Πολλοί συμφοιτητές έβλεπαν το εξωτερικό ως λύση. Εκεί ακούγονταν μισθοί που ξεκινούσαν από 4.500 με 5.000. Το κατά πόσο ήταν αληθινά αυτά τα ποσά δεν ήμουν στη θέση να το εξακριβώσω. Ακόμα και σήμερα δεν ξέρω αν μπορεί να ισχύουν. Το πρόβλημα ήταν άλλο όμως.
Δεν ήθελα να φύγω στο εξωτερικό.
Οπότε το έβλεπα όλο αυτό σαν βουνό. Σιγά-σιγά μαζεύονταν ολοένα και περισσότεροι λόγοι που θα με εμπόδιζαν να φτάσω στην πολυπόθητη ολοκλήρωση των σπουδών.
Οι υπολογιστές - και τα χρήματα - ήταν η μεγάλη μου αγάπη
Όταν τελικά αποφάσισα οριστικά να φύγω, είχα ήδη βγάλει δικά μου λεφτά. Και μάλιστα περισσότερα από όσα περίμενα ως χημικός μηχανικός.
Και πλέον δεν θα είχα λόγο να γυρίσω.
Όσο σπούδαζα λοιπόν και άκουγα τις διάφορες αυτές ιστορίες, ξεκίνησα να ψάχνω τρόπους να βγάλω δικά μου λεφτά. Όχι με τον παραδοσιακό τρόπο, όμως.
Η πορεία μου ξεκίνησε με blackjack στο καζίνο. Εκεί ξεκίνησα να μετράω φύλλα και πρόλαβα να κερδίσω κάποια χρήματα για σχεδόν ένα χρόνο πριν μου απαγορεύσουν την είσοδο.
Πλέον θα έπρεπε να ξεκινήσω τα επισκέπτομαι καζίνο στο εξωτερικό αν θα ήθελα να συνεχίσω ως επαγγελματίας παίκτης blackjack, ως επαγγελματίας τζογαδόρος. Κάτι που φυσικά δεν ήθελα.
Έτσι επέστρεψα στο πανεπιστήμιο μέχρι να βρω κάτι άλλο, πήρα διπλωματική, αλλά μου έμεναν 20 με 22 μαθήματα. Ακόμα δεν το είχα εγκαταλείψει εντελώς.
Από την άλλη, είχα δει τι υπάρχει έξω και πόσα χρήματα μπορούσα να βγάλω. Οπότε το μυαλό μου ήταν να δοκιμάσω κι άλλα πράγματα, όσο είχα ακόμα χρόνο.
Όσο σπούδαζα και έκανα τη διπλωματική, ασχολήθηκα με το στοίχημα. Ψάχνοντας σαν τρελός κάτι που να δουλεύει, έπεσα πάνω στο trading στοιχηματικών αποδόσεων.
Μετά από 2-3 χρόνια ως sports trader και έχοντας κερδίσει περισσότερα από το καζίνο, είχα καταλάβει πια ότι δε θα γύριζα. Αλλά χρειαζόμουν κάτι για το τελικό σπρώξιμο. Και δεν άργησε!
Κάποια στιγμή πήγα για να ανανεώσω τη φοιτητική μου ταυτότητα. Εκεί στο διάδρομο της σχολής με πέτυχε ο καθηγητής που ήταν υπεύθυνος των σπουδών μου. Ο καθηγητής στον οποίο είχα κάνει τη διπλωματική μερικά χρόνια πριν. Είχα να τον δω χρόνια.
«Τι έγινε Δημήτρη; Εδώ είσαι ακόμα; Ή τελείωνε, ή φύγε».
Κι έφυγα! Τόσο απλά, χάρη σε εκείνον!
Όμως η στρατηγική μου στο στοίχημα ξεκίνησε να μην αποδίδει πια λίγο καιρό μετά. Τότε ακολούθησε η εποχή του με πόκερ. Μια από τα ίδια και εκεί. Κέρδιζα μέχρι που δεν κέρδιζα πια.
Και από το πόκερ πέρασα σε ιστοσελίδες. Blogging, SEO, διαφημίσεις και στήσιμο μιας καριέρας γύρω από το επιχειρηματικό μοντέλο, που ήθελε να γράφεις χρήσιμα πράγματα και να εκμεταλλεύεσαι την επισκεψιμότητα.
Οι ιστοσελίδες ήταν περισσότερο στο στοιχείο μου. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με υπολογιστές.
Όταν έκανα το μηχανογραφικό για να δώσω εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, η πρώτη μου επιλογή ήταν Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, όχι Χημικός. Ήταν άλλωστε η πρώτη σχολή στο Πολυτεχνείο από άποψη κύρους και βαθμολογίας. Η πιο δύσκολη να περάσεις.
Όταν όμως είδα φίλους που σπούδαζαν εκεί, διαπίστωσα ότι ελάχιστοι ασχολήθηκαν με τους υπολογιστές όπως το φανταζόμουν εγώ. Το αντικείμενο των περισσοτέρων που γνωρίζω είναι η ενέργεια, η μεταφορά της και οι ανανεώσιμες πηγές.
Οπότε ίσως και από εκεί να μην τελείωνα.
Δεν είχα ποτέ αμφιβολίες για την απόφασή μου
Η προσαρμογή ως university dropout μετά την οριστική εγκατάλειψη ήταν εύκολη. Κι αυτό γιατί όσο έχεις εισόδημα, δεν έχεις δεύτερες σκέψεις.
Το πρόβλημα προκαλείται όταν κλείνει η κάνουλα των χρημάτων, όταν τα έσοδα μειώνονται και τα πράγματα ζορίζουν επαγγελματικά. Όπως είναι τώρα με τις ιστοσελίδες μου, που είχαν πτώση 75% στην επισκεψιμότητά τους και κατ’ επέκταση, στα έσοδα από διαφημίσεις.
Βέβαια, έχω ξαναβρεθεί εδώ.
Blackjack, στοίχημα, και πόκερ, όλα κάποτε τελείωσαν για μένα. Και είναι αυτές οι περίοδοι που είναι οι δυσκολότερες.
Αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τις αποφάσεις σου.
Ψάχνεις να βρεις λάθη, που ίσως να μην έγιναν κιόλας. Μπορεί κιόλας να μετανιώσεις για το ότι εφησυχάστηκες στο comfort zone, που είχες δημιουργήσει δουλεύοντας από το σπίτι μόνος σου, χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν.
Αλλά να μετανιώσω για το πανεπιστήμιο, ποτέ δεν το έκανα. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα ήμουν ευτυχισμένος αν το ακολουθούσα. Θα κατέληγα να κάνω κάτι που δεν θα με γέμιζε και θα αναρωτιόμουν συνεχώς, τι θα γινόταν αν…
Είμαι μοναχικός τύπος.
Θέλω να κάνω δικά μου πράγματα, να βασίζομαι μόνο στις δικές μου δυνάμεις. Για αυτό όλα όσα δοκίμασα ήταν ατομικά, ποτέ δεν έφτιαξα ομάδα ή πήρα μέρος σε ομάδα. Για αυτό προτιμώ και τα ατομικά αθλήματα όπως η κολύμβηση και το τένις, όπου η επιτυχία μου δεν εξαρτάται από τους συμπαίκτες μου.
Ποτέ δεν σκέφτηκα «μήπως έπρεπε να πάρω πτυχίο». Ούτε μια φορά, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές. Φυσικά τώρα στα δύσκολα όλοι δε χάνουν ευκαιρία να μου το υπενθυμίσουν. Αλλά όταν όλα δούλευαν ρολόι, κανείς δε με ρώτησε ποτέ.
Η ζωή που έζησα κι όχι που δεν έζησα
Καταρχήν, αν δεν είχα αποχωρήσει από το πανεπιστήμιο, δεν θα είχα βρει όλα αυτά τα πράγματα που βρήκα τώρα. Και σίγουρα θεωρώ ότι δεν θα είχα περάσει κάποιες στιγμές απόλυτης ευτυχίας – υπέροχες στιγμές που τις έζησα μέσα από αυτά που ασχολήθηκα.
Νομίζω ότι η ευτυχία και η αίσθηση επιτυχίας που γνώρισα κάποιες φορές δεν θα τις συναντούσα σε εκείνον τον δρόμο.
Βέβαια, μεγάλη κουβέντα μη λες, μεγάλη μπουκιά μη φας, όπως λένε. Μπορεί και εκεί να είχα νιώσει πετυχημένος κάποια στιγμή, ανάλογα με το τι θα είχα καταφέρει σαν χημικός μηχανικός.
Παρ’ όλα αυτά, ξέρω ότι είμαι χαρούμενος εδώ και πάρα πολλά χρόνια με τις αποφάσεις μου.
Έχω απόλυτη ελευθερία να κάνω ό,τι θέλω. Εδώ και 20-25 χρόνια έχω ωράριο που το ορίζω εγώ. Ξυπνάω χωρίς ξυπνητήρι, μόνο και μόνο από την όρεξη που έχω να σηκωθώ το πρωί και να ασχοληθώ με αυτό που πραγματικά με γεμίζει. Με αυτό που πραγματικά με συναρπάζει.
Αμφιβάλλω αν θα το είχα αυτό ως χημικός μηχανικός.
Χωρίς να θέλω να πω ότι οι χημικοί μηχανικοί δεν μπορούν να έχουν τέτοιες στιγμές. Απλά εγώ πιστεύω ότι, με τον χαρακτήρα μου, δεν θα τις είχα.
Θεωρώ λοιπόν ότι διάλεξα έναν δρόμο που μου χάρισε πράγματα τα οποία δεν θα μπορούσα να έχω αν είχα τελειώσει το πανεπιστήμιο. Και μου έχει δώσει στιγμές πραγματικά αξέχαστες.
Δεν ήξερα γιατί μου ήταν τόσο εύκολο να παρατήσω το πανεπιστήμιο – μέχρι αυτή τη βδομάδα
Σίγουρα το να μην τελειώσω το πανεπιστήμιο στεναχώρησα αρκετά τους γονείς μου – φαντάζομαι. Εγώ στη θέση τους θα είχα στεναχωρηθεί, αφού βλέπεις το παιδί να κάνει όλη αυτή την προσπάθεια, επενδύεις χρήματα και χρόνο για να πετύχει αυτά τα πράγματα... και στο τέλος να το βλέπεις να γκρεμίζει όλο αυτό που έχτισε τόσο καιρό.
Να ρίχνει, όπως λένε, τον κουβά με το γάλα.
Αλλά νομίζω ότι είναι οι μόνοι που στεναχωρήθηκαν πραγματικά. Δεν νομίζω κανένας άλλος να ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την απόφασή μου αυτή.
Οπωσδήποτε η μητέρα μου θα περίμενε πώς και πώς να κρεμάσει το δίπλωμα του χημικού μηχανικού στον τοίχο. Εκεί πάνω από την πόρτα του δωματίου μου, που έχει αφήσει χώρο δίπλα στους επαίνους από το σχολείο, τις φωτογραφίες από τις παρελάσεις που συμμετείχα, τα βραβεία που πήρα... τι νόημα έχουν όλα αυτά;
Όμως προσωπικά, δεν θεωρώ ότι πλήρωσα κάποιο βαρύ τίμημα γι’ αυτό που έκανα.
Το πιο ενδιαφέρον είναι κάτι άλλο: πόσο εύκολα πήρα την απόφαση να φύγω από το πανεπιστήμιο ενώ από την άλλη, πόσο δυσκολεύτηκα να αλλάξω τις επόμενες καριέρες μου.
Πόσο δυσκολεύτηκα όταν ήρθε η στιγμή να ψάξω να κάνω κάτι άλλο.
- Όταν, ας πούμε, σταμάτησα το blackjack, γιατί με έδιωξαν από το καζίνο.
- Το στοίχημα, όταν ξαφνικά δεν δούλευε πια η στρατηγική μου.
- Το πόκερ, όταν έφυγαν οι online εταιρείες δεν δέχονταν πια πελάτες από την Ελλάδα.
Και το συζήτησα αυτό πρόσφατα με φίλους. Τους είπα: «κοίτα να δεις, πόσο εύκολα πήρα την απόφαση να μην τελειώσω το πανεπιστήμιο, αλλά πόσο δυσκολεύτηκα όταν ερχόντουσαν οι στιγμές που έπρεπε να εγκαταλείψω αυτό που μου άρεσε.»
Μου άρεσε να παίζω blackjack στο καζίνο. Αλλά ήρθε τη στιγμή που είπα σε εμένα: «αμάν, τώρα δεν μπορώ να παίξω, τώρα τι γίνεται; Πώς θα το κυνηγήσω; Πρέπει να κάνω αυτό. Ναι, ξέρω ότι έχει λεφτά εκεί, πώς θα παίξω κι άλλο; Πρέπει να κάνεις αυτό, πρέπει να κάνεις εκείνο. Δημήτρη, πάρε απόφαση. Δεν μπορείς να το κάνεις πια, βρες κάτι άλλο».
Αυτή ήταν πολύ πιο δύσκολη απόφαση από το να φύγω από το πανεπιστήμιο.
Έπειτα στο στοίχημα. Έβλεπα τη στρατηγική μου να μην δουλεύει, σιγά-σιγά να χάνω από εκεί που κέρδιζα κάθε μέρα, ένιωθα ότι κάποιοι άλλοι ήταν πιο γρήγοροι από μένα. Ήρθε η στιγμή που είπα, «ξέρεις, έχεις χάσει πια, δεν μπορείς να κερδίσεις».
Αντίστοιχα και στο πόκερ: είχα πολύ άσχημη διακύμανση, τα μαθηματικά δεν επαληθεύονταν, οι πιθανότητες ήταν με το μέρος μου αλλά στάθηκα άτυχος για μεγάλο διάστημα με αποτέλεσμα το παιχνίδι μου να έχει χαλάσει και να κάνω λάθη.
Έπρεπε να πω «αυτό ήταν, τέλος το πόκερ».
Όλες αυτές οι ώρες που έχεις φάει, τα βιβλία που διάβασες, τα βίντεο που είδες, ο χρόνος που αφιέρωσες... Τέλος, τα πετάς, τα αφήνεις πίσω και πρέπει να βρεις κάτι άλλο.
Όπως και τώρα, ας πούμε, όλα αυτά που έκανα με τις ιστοσελίδες. Τα έμαθα, τα έκανα, έφτασα τις ιστοσελίδες σε καλό σημείο.
Τώρα αλλάζει ο κόσμος. Έρχεται η τεχνητή νοημοσύνη, πρέπει να αλλάξω κι εγώ μαζί του. Όπως και πριν, όταν άλλαξαν τα παιχνίδια, έπρεπε να αλλάξω κι εγώ.
Πρέπει να προσαρμοστώ. Adapt or die.
Αυτή είναι μια πολύ πιο δύσκολη απόφαση για μένα τουλάχιστον, από την απόφαση να αφήσω το πανεπιστήμιο.
Και όταν το συζήτησα με φίλους και φίλες αυτό το θέμα, χθες-προχθές, μου είπαν: